‘Ik ben niet zo van de feestjes’ – Over mijn eigen verwachtingen

Vorige week ging ik naar een dansfeestje. Ik doe dat niet vaak (lees: nooit), want ‘ik ben niet zo van de feestjes’. Maar nu had ik er een keer zin in, dus daar ging ik. In de aanloop er naartoe vond ik het steeds spannender. ‘Wordt het wel leuk? Zal ik het wel naar mijn zin hebben?’

Toen ik daar wat meer aandacht aan besteedde, ontdekte ik dat ik vooral bang was dat ik het niet leuk zou maken voor mezelf. Dat ik teruggetrokken zou zijn, niet echt zou durven dansen, dat ik me af zou sluiten/me niet zou durven laten gaan.

We hebben het vaak over de verwachtingen van anderen, maar de laatste tijd kom ik er steeds meer achter hoe veel exceedexpectationsverwachtingen ik eigenlijk van en over mezelf heb! Over wat ik zou moeten kunnen, maar ook over wie ik ben, wie ik zou moeten zijn, en over hoe ik me gedraag in bepaalde situaties.

Sommige verwachtingen zijn nuttig en logisch. Ik hoef er bijvoorbeeld niet over na te denken of ik chocola lekker vind, want dat is zo, dus kan ik daar alle volgende keren als ik een stuk chocola voor mijn neus krijg gewoon vanuit gaan. Maar andere verwachtingen lijken me alleen maar te beperken en toch laat ik me er door beïnvloeden.

Neem het voorbeeld van het feestje: omdat ik verwacht dat ik me terug ga trekken en niet durf te dansen, doe ik het ook niet, waardoor ik het feestje niet zo boeiend vind. De verwachting die ik had wordt bevestigd en de volgende keer zal ik me nog sneller terugtrekken en er nog minder aan vinden. Mijn verwachting wordt zo vanzelf waar: een selffulfilling prophecy.

Wat een beperking leg ik mezelf op door al die verwachtingen! Ik kan nooit onbezonnen een situatie in stappen, omdat ik altijd al (bewust of onbewust) bedacht heb hoe ik me zal gedragen. Daarmee onthoud ik mezelf de verrassing van het moment en beperk ik de kans op een nieuwe ervaring.

Daar wilde ik dus vanaf! Maar hoe?
Alleen al het bewust worden van al die verwachtingen maakte dat ik ze kon zien voor wat ze waren: geen realiteit, maar slechts gedachten. Ik zag opeens in dat ik zelf invloed had op hoe ik de situatie in ging en daarmee ook op het resultaat. Dat betekende dat ik er ook bewust voor kon kiezen om mijn oude verwachtingen niet meer te geloven.

Stappenplan verwachtingen loslatenNu komt het spannende gedeelte: ik koos ervoor om me voor deze avond los te koppelen van al mijn verwachtingen over de situatie (het feestje). Ik stelde me voor dat ik ze allemaal losmaakte en naast me op een hoopje legde. Spannend, want hoewel het aan de ene kant bevrijdend was, voelde het ook een beetje naakt en, nog meer, ik had het gevoel dat ik de controle over mijn ervaring losliet. Waar ik normaal van tevoren eigenlijk al een script had van hoe de avond zou gaan, had ik dat script nu opeens aan de kant gegooid. Eng!

Toen ik er eenmaal was, merkte ik hoe anders ik me voelde ten opzichte van voorheen. Ik voelde me vrijer ik me voelde en genoot heel erg van de avond. Van het dansen, van de mensen. Ik was niet bezig met bepalen wat ik wel en niet zou doen, ik deed gewoon.

Toen ik ’s avonds in bed lag, dacht ik aan al die verwachtingen die nog steeds op een hoopje naast me lagen. Hoe fijn was het om zonder al die verwachtingen te hebben genoten van mijn avond! Eigenlijk wilde ik dat hoopje niet meer. Dus besloot ik ze allemaal los te laten.
Ik stelde me voor dat alle verwachtingen die ik van me af had laten vallen, liet transformeren naar ‘liefdevolle ondersteuning’. Een trilling ging door me heen terwijl ze veranderden. Het gevoel van beperking verdween en in de plaats ervan kwam liefde. Alsof er om me heen allemaal zachte stemmetjes kwamen te hangen, die me blij en bemoedigend toeriepen.

Sinds deze avond ga ik voor elke nieuwe situatie weer even opnieuw mijn stappenplan af. Iedere keer weer voel ik de bevrijding en de ongelofelijke energie die de ontmoeting me dan brengt.

Ik ben benieuwd wat het jullie oplevert!