(Hoog)gevoelige kinderen:

Volg jij de ervaring van je kind?

Als jouw kind last heeft van zijn of haar hooggevoeligheid, maar ook als dat (nog) niet zo is, is het belangrijk om als ouder een bondgenoot te kunnen zijn voor je kind. Als hij/zij er over kan praten met jou, dan kunnen jullie samen bekijken wat een goede oplossing zou zijn om ermee om te gaan.

Probeert jouw kind het alleen te doen?
Als je kind zijn ervaringen altijd voor zichzelf houdt, is de kans groot dat hij ook denkt het zelf op te moeten lossen. Stel je eens voor hoe het voor jou is als je een probleem hebt waar je het met niemand over kunt hebben. Je loopt steeds tegen dezelfde dingen aan, je blijft maar malen in je hoofd, je raakt gefrustreerd, en misschien word je er zelfs moedeloos van.

Wees een bondgenoot voor je kind
Bedenk nu eens hoe fijn het voor jou is om gewoon even met iemand te kunnen praten over datgene wat je dwarszit. Je vertelt je verhaal, diegene luistert ernaar en kan eventueel met je meedenken om jouw ervaring en jouw probleem op te lossen. Datzelfde kun jij ook bieden aan je kind. Door over zijn ervaringen te praten, krijgt je kind de mogelijkheid om zelf door te krijgen hoe hij in elkaar zit en hoe hij daar normaal gesproken mee omgaat. Bovendien kun je als ouder meedenken over de dingen waarvan hij niet weet hoe hij er mee om moet gaan.

Elise* (5 jaar) had moeite om met haar emoties en gevoelens om te gaan en werd daardoor vaak druk, boos of trok zich juist terug. De ouders snapten niet goed waar dat vandaan kwam en vonden er geen oplossing voor. Toen ik met Elise werkte, merkte ik hoe helder zij was over haar eigen gevoeligheid. Zij had eigenlijk feilloos door waar ze last van had, en wat ze nodig had om daarmee om te gaan. Het punt was alleen, dat ze dat niet kon communiceren naar haar ouders, terwijl ze hun hulp en ondersteuning goed kon gebruiken!

Hoe doe je dat dan?
Begin gewoon eens met af en toe vragen hoe het met je kind gaat, en daar dan wat dieper op in te gaan. Je hoeft het onderwerp niet door te duwen, maar laat merken dat er ruimte is om het erover te hebben. Stel vragen over de ervaringen van je kind. Wat ziet hij voor zich als hij aan school, thuis, opa&oma (etc.) denkt? Hoe voelt zijn lijf aan als het ergens druk is, of als hij iets spannend vindt? Waar heeft hij behoefte aan als hij net uit school of bij vriendjes vandaan komt?

De ouders van Elise zijn ook begonnen om open met Elise te praten over haar ervaringen. Gewoon door te vragen hoe het met haar ging, wat zij in haar lichaam waarnam, wat ze dacht, etc. Elise leerde zo dat haar ouders geïnteresseerd waren in hoe zij zich voelde, en haar wilden helpen als dat nodig was.

Neem de beelden en ideeën van je kinderen aan voor ‘waar’
Om je kind echt te kunnen helpen, is het belangrijk om mee te gaan in hun werkelijkheid. Kinderen (en volwassenen!) hebben vaak hun eigen beelden van hoe hun lichaam, hun hoofd en hun leven werkt. Door de beelden en ideeën van je kind als uitgangspunt te nemen, en je reacties en hulp daarop aan te passen, voelt je kind zich gehoord en weet hij dat jij hem begrijpt. Het is dan voor je kind bovendien veel makkelijker om jouw hulp ook echt te gebruiken!

Kinderen hebben vaak hele duidelijke beelden (bijvoorbeeld mannetjes die in hen rondlopen en dingen roepen). Dat gold ook voor Elise. De beelden klonken soms misschien een beetje gek voor de ouders, maar op mijn aanraden volgden ze Elise in haar beelden. Vervolgens vroegen ze aan haar wat ze kon(den) doen om die beelden te veranderen. Konden ze bijvoorbeeld in gesprek gaan met die mannetjes? Of kon ze de mannetjes naar buiten laten marcheren? Dit gaf Elise de mogelijkheid om, in de veilige aanwezigheid van haar ouders, met haar ervaringen om te gaan en er zelf verandering in te brengen.

Probeer het gewoon
Net zoals ieder kind zijn eigen manier heeft om om te gaan met zijn gevoeligheid, heeft ook elke ouder zijn eigen manier om daar een bondgenoot in te zijn. Er zijn geen vaste vragen en geen vast moment waarop je die zou moeten stellen. Geef jezelf de tijd en de ruimte om uit te vinden wat voor jou en jouw kind(eren) werkt! (En als je er niet uit komt, kun je altijd even bellen!)

* Elise heet eigenlijk geen Elise. Om haar anonimiteit te waarborgen heeft zij in deze blog een andere naam gekregen. Alle andere feiten over haar, haar situatie en haar begeleiding kloppen wel.

Meer blogs over kinderen

Ik vond mijn stevigheid terug. Jij ook?

januari 18th, 2017|0 Comments

(Hoog)gevoelige kinderen: Volg jij de ervaring van je kind?

november 23rd, 2016|0 Comments

(Hoog)gevoelige kinderen: Wat voelt mijn kind allemaal?

november 17th, 2016|0 Comments